Bye Bye Shanghai

Nihao voor de laatste keer

!

Nanjing hebben we al weer enige dagen geleden achter ons gelaten. Wauw, wat een stad!!! Meer dan 5 miljoen Chinezen geven de stad haar kosmopolitische identiteit. Wat een contrast met het provinciale Luoyang. Nanjing is een grote universiteitsstad en een moderne metropool. We waren hier maar één dag, maar vonden het perfect. Eindelijk Starbucks voor heerlijke lattes, en voor het eerst zien we hier veel honden die goed verzorgd als huisdier worden gehouden. Maar daarin slaan ze dan vaak weer door. Zo zagen we een witte poedel waarvan de oren rood waren geverd, en de staart blauw. En zo liepen ze te paraderen. Het is hier gangbaar dat men 's avonds op kleine pleintjes bij elkaar komt met honden, om te praten of te tai chi-en. Honden spelen met elkaar, kinderen rolschaatsen, enz. Mensen komen als het maar kan naar buiten, want in de hoge woontorens hebben ze geen balkon.

Ons bezoek aan Nanjing stond grotendeels in teken van het bezoek aan de Memorial Hall of the Nanjing Massacre. Tijdens de tweede wereldoorlog was Nanjing de hoofdstad van China. Japan viel China binnen en bezette Nanjing. In zes weken tijd doodden de Japanners 300.000 Chinese mannen, vrouwen en kinderen in Nanjing, en pleegde vele onvoorstelbare gruweldaden. Op een plek waar een massagraf is ontdekt is een museum gebouwd. Zéér indrukwekkend. Meest indrukwekkend was het massagraf zelf. De skeletten zijn blootgelegd, en liggen daar nog zoals ze aangetroffen zijn. Hier is een hal en de rest van het museum omheen gebouwd.

De volgende dag al weer inpakken en op naar Shanghai met een G-trein. Eén van de snelste treinen ter wereld. Kan tot 350 km/uur, maar de hoogste gehaalde snelheid was 305 km/uur. Momenteel rijden ze nog maar op twee trajecten, waarvan Beijing - Shanghai er één van is. Je merkt overigens niets van die snelheid.

En dan Shanghai. Meer dan 20 miljoen inwoners. Alleen maar torenflats. Alleen maar winkels, winkels en nog eens winkels met enorme lichtgevende billboards en neonreclame. En nog hele dure winkels ook. Eigenlijk is de binnenstad van Shanghai één grote winkel. Met één groot restaurant. Overal die M van McDonalds, die oude vent van Kentucky Friend Chicken en die nimf van Starbucks. En meteen Europese prijzen. Een latte kost gewoon 3,50 euro. In de zijstraten van de hoofdstraat bevinden zich de Chinise restaurants. En daar hebben we voornamelijk gegeten.

Het hotel was weer meer dan super, met alles er op en er aan. Op de 11e verdieping met een fantastisch uitzicht over een deel van Shanghai.

De eerste dag in Shanghai de Bund verkent, de oever tegenover het Financial District. Vergelijkbaar met Victoria Harbour in Hong Kong. 's Avonds lekker kip cashewnoten met witte rijst gegeten. De volgende dag naar de French Consession, een frans europees aandoend deel van de stad, waar veel expats (westerlingen die voor hun werk uitgezonden zijn naar bijvoorbeeld Shanghai) hun vrije tijd door brengen. Een tijdje in een sportbar gebivakkeerd. Tig TV-schermen met allemaal sportwedstrijden. Het was de finale van Australian Football, dus veel fantatieke Australiërs binnen. Het was happy hour, dus uiteindelijk héél gezellig. O ja, op het eind van de dag heb ik mezelf nog een coupe Shanghai aangemeten. De Chinese schaar heeft z'n werk weer gedaan

De volgende dag weer terug. Veel priegelstraatjes, leuke barretjes en restaurantjes en allerlei leuke winkeltjes. Weer een drukke dag. Het authentieke China zoeken is hier in Shanghai sowieso lastig te vinden. Hier gaat het voornamelijk om drie dingen: consumeren, consumeren en consumeren.

Vandaag al weer de laatste dag. Het financial district verkend en een bezoek gebracht aan de Pearl Tower. Voor het luttele bedrag van 45 euro voor twee personen (!) mocht je met een snelle lift tot 260 meter naar boven. Moet gezegd, kost een paar centen maar dan heb je ook wat. Wat een spectaculair uitzicht over de stad. Verder nog wat gewandeld en lekker gegeten. Uiteindelijk met de taxi naar het vliegveld.

Zo komt weer een eind aan een prachtige reis door Azië. Moe maar voldaan stappen we zodadelijk in het vliegveld. China is een land van uitersten. Van wauw tot gatver, van wat schitterend tot wat verschrikkelijk. Toch wel met pijn in het hart vertrekken we hier weer, een traan in de ogen, hetgeen verlicht wordt doordat we Elvis morgen weer kunnen knuffelen. Het is nu 22:30 uur hier. Om 22:50 uur gaan we instappen om om 23:35 te vertrekken. Via Parijs komen we morgenochtend om 8:40 uur aan in Amsterdam.

We willen jullie allemaal bedanken voor jullie leuke reacties. We hebben elke dag gekeken, en ze met heel veel plezier gelezen. Tot de volgende reis.

Bye bye Shanghai, bye bye China

.

From Luoyang to Nanjing

Nihao beste volgers in Nederland en ver daarbuiten!!!

Zojuist om 19:48 uur is de trein vertrokken met ons erin. Alle treinkaarten zijn inmiddels in ons bezit

. Plan B hoeft dus niet niet uit de ijskast te worden gehaald. Het was even spannend in het hotel in Luoyang. Bij de receptie beweerde ze namelijk bij hoog en bij laag géén post ontvangen te hebben met treinkaarten. En dat zou uitermate vervelend geweest zijn. Maar na China Tripadvisor, de organisatie die de kaarten hier in China voor ons geregeld heeft, gebeld te hebben bleek dat ze er toch echt moesten zijn. Uiteindelijk kwamen ze onder een of andere stapel tevoorschijn. Caroline kan de Chinezen overigens ook al goed de baas: 'nee is nee'.

Wanneer we morgenochtend uitstappen zijn we weer 800 km verder van huis. Ruim 12 uur treinen naar Nanjing (ook wel Nanking genoemd), ooit de hoofdstad van China (twee keer zelfs, en de laatste keer nog tot 1947 voordat Beijing hoofdstad werd). Wederom een enorme stad met meer dan 5 miljoen inwoners. We zijn dan nog maar 200 km en één treinreis verwijderd van onze eindbestemming Shanghai. Nanjing is vooral bekend om de 'Nanjing Massacre'. Rondom een gevonden massagraf is een museum gebouwd. Hier zijn we erg benieuwd naar. Maar daarover in ons volgende verslag meer.

Maar terug naar Luoyang. Hier verbleven we twee nachten in het Dinis Hotel. Dinis, zo weten we nu, is Chinees voor iets wat lijkt op Disney. Zelfs het lettertype is nagemaakt. Een imitatie op z'n Chinees. Overal pluche beesten en twee enorme beren op onze kamer. Wij hadden de Snoopykamer. Prima hotel hoor, alleen volledig Chinees. Engels spraken ze totaal niet, en ook het ontbijt was volledig Chinees

. Alleen maar noodles, rijst, dumplings, enz. Nou, dat hoeven wij niet zo vroeg op de morgen. Dus op naar McDonalds voor een ontbijtmenuutje.

Luoyang is zo'n typische Chinese provinciale miljoenenstad. Overvol, druk, lawaaiierig en stoffig en helemaal niet mooi. Als er geen mooie bezienswaardigheden in de buurt zouden zijn kwam hier geen enkele toerist. Ook hier waren we voor de Chinezen weer dé attractie. Overigens is zo met z'n tweeën door China reizen door de minder toeristische gebieden een hele opgave. NIEMAND spreekt meer dan twee woorden Engels, en ons Chinees komt niet verder dan 'nihao' oftewel goedendag. Maak je dan maar eens verstaanbaar. Maar we komen overal waar we willen en zien alles wat we willen zien. Het lijkt net echt Peking Express. We missen alleen de cameraploeg, maar daar spelen we zelf voor. We gaan nu slapen. Hopelijk een goede nachtrust in de trein.

Goeiemorgut!!! Daar zijn we weer. Fris en fruitig. Allebei aardig geslapen. We zitten in een eersteklas coupé met vier bedden. Er zijn er maar drie bezet. Onze coupégenoot is een alleraardigste Chinese dame op leeftijd. Ze lacht heel vriendelijk. En dat is ze ook. Ze snurkte vannacht alleen!!! Maar Caroline had dé oplossing: watjes in de oren. En dit werkte prima.

Maandag in Luoyang eerst de boeddhistische White Horse Tempel bezocht. Geweldig mooi allemaal. Kunnen we uren in ronddolen. De tempels zijn hier meer tempelcomplexen en bieden veel bezienswaardigheden en boeddhistische kunst. Allemaal vele eeuwen oud. Soms wel 1.500 jaar.Voor de bezoeken maken we gebruik van taxi en bus. Vooral de bus is leuk. Er zitten altijd wel schoolkinderen in, en die vinden het fantastisch om tegen ons 'how are you?' en 'hello' te zeggen. Of 'what is your name?'. 's Avonds gegeten bij Kentucky Fried Chicken. Omdat ze hier niet veel toeristen gewend zijn, zijn alle menukaarten in de Chinese restaurants in het Chinees zonder Engelse vertaling. Dus wat bestel je dan? Op de tafeltjes zien we soms dingen staan waarvan we denken dat eten we NOOIT!!! Voor je het weet heb je kippepoten met de nagels er nog aan besteld. We weten inmiddels wel hoe we deze moeten eten. Of wat te denken van stierenballen? Die hebben we ook al ergens gezien. Of schildpad met het schild en alles er nog aan. Nee, dan maar gewoon franse frietjes met ketchup.

De volgende dag naar de Shaolintempel. Dé geboorteplaats van het Chinese kung fu. Een flink eind met de taxi, zo'n 1,5 uur. Het verkeer gaat wat anders dan bij ons. Het leek meer op een dollemansrit, waarbij het recht van de sterkste geldt. Rechts inhalen, links inhalen, remmen, gas geven, toeteren, enz. Ook bij de Shaolintempel was het druk. Rondom het tempelcomplex staan meerdere kung fu-scholen. Zie het als een soort kostschool. De leerlingen komen hier als ze ongeveer 5 jaar oud zijn. 's Morgens beginnen ze met sport op de grote binnenplaatsen en krijgen dan les in gevechtstechniek met en zonder wapens (stokken, zwaarden, enz.). Daarna volgen gewone lessen. Fantastisch om die kleine mannekes bezig te zien. En de groten natuurlijk ook.

Op gezette tijden worden er kung fu-shows gegeven. En wij waren erbij. Op de website zelf staan nog meer foto's.

Het weer zat ons mee. De hele dag zon en erg warm, pas in de taxi naar het hotel weer onweer. 's Avonds toch lekker gegeten in een Chinees restaurant. Toen we hier in 2006 waren hadden we ons boekje bij 'Hoe en wat in het Chinees'. We hebben toen een aantal gerechten in het Chinees er in laten schrijven. We wijzen dit gewoon aan, en we krijgen het nog ook. Terwijl het niet eens op de menukaart staat van het restaurant! Onze favoriet: kip met cashewnoten en flaid lais.

De laatste dag al weer in Luoyang. Op naar de Longmen Caves. Vergelijkbaar met de boeddhistische grotten in Datong van vorige week. Door heel China staan veel grotten met boeddhistisch beeldhouwwerk. Ook hier weer fantastische boedistische kunst in de grotten. Met engelengeduld uitgehakt uit de rotsen. De warmste dag tot nu toe. Puffen geblazen

. En het onweer wachtte weer netjes tot wij in de taxi terug naar het hotel zaten.

Zo. De trein nadert Nanjing. Tot het volgende verhaal. Vergeet niet naar de foto's te kijken

!

From Pingyao to Luoyang

Alweer nihao beste volgers!

We zitten te wachten in de stationshal van Pingyao. Dus de treinkaartjes lagen weer netjes klaar bij de receptie van ons hotel. Plan B blijft dus nog steeds in de ijskast. Gelukkig maar, aldus Caroline. Het is nu precies middernacht. Nog één uur wachten en onze trein komt voorrijden. Vertrektijd 01:04 uur maandagmorgen. Dus weer volop tijd voor een reisupdate.

De reistijd naar Luoyang bedraagt zo'n 10,5 uur, de reisafstand 700 km. Toen we in Beijing aankwamen waren we zo'n 8.200 km van huis. Na vandaag weer een aantal kilometers verder. Gelukkig hangen in de wachtruimte van het station overal bordjes met 'niet roken'. En gelukkig houdt, naar goed Chinees gebruik, niemand zich hieraan.

Pingyao was leuk. Compact en gezellig. Veel Chinese (dagjes)toeristen en westerlingen. Smalle straatjes, stadsmuren, tempels en heeeel veeeel winkeltjes voor Caroline (sieraden, schoenen, slippers, tassen, etc.). En voor het eerst veel lieve zwerfhondjes. Hondjes ja. Opvallend: ze zijn allemaal een beetje van het formaat van Elvis, sommige wat kleiner maar geen enkele groter. En ze leken veel op elkaar qua lichaamsbouw. Veel inteelt. We hadden een favoriet, zeg maar ons adoptiehondje voor 2,5 dag. We noemden hem'punky'. Op de foto is duidelijk te zien waarom. Elke dag, twee keer per dag gaven we 'm stukjes vlees die we in de supermarkt kochten. Geen hondenvoer maar gewoon vlees. Hondenvoer hebben ze hier niet.

Pingyao staat bekend om de zogenaamde courtyard architectuur. Huizen met allemaal binnenplaatsen. Zo ook ons hotel (zie foto van onze kamer aan de buitenzijde). We hadden een bed van 2,5 bij 4,0 meter! Het bed besloeg de halve hotelkamer. De kussens waren even wennen. Geen vulling van dons, veren of schuim, maar rijstkorrels!!! De eerste nacht erg wennen, de tweede nacht voelde het eigenlijk al een stuk beter. Althans voor mij. Schone slaapster naast mij sliep weer als een roosje.

De dagen in Pingyao een beetje gebruikt om bij te komen van de afgelopen dagen. Geen vroege excursies of bezichtigingen, maar lekker uitgeslapen en geslenterd als voorbereiding op de komende dagen vanaf Luoyang. Dan volgt weer een vol programma. In Pingyao met name het dorpje zelf helemaal bezichtigd. Volgens de Lonely Planet is het één van de meest authentieke plaatsen van China waar veel bewaard is gebleven. Daarom valt het stadje onder het Unesco Werelderfgoed. Althans, binnen de oude stadsmuren. Daarbuiten is het een beetje een zootje, en valt het nergens onder. Ja, onder Chinees erfgoed, en die kijken niet zo nauw. Het weer was perfect. Met 22 graden overdag niet te warm, en 's avonds lekker koel zodat je wel iets met lange mouwen aan moest. Vanaf morgen is dit allemaal weer voorbij. Dan zitten we weer een stuk zuidelijker en gaat de temperatuur naar 30+.

Zaterdagavond was het Chinese discoavond in ons stamrestaurant annex kroegje genaamd Sakura. Ik wachtte nog op karaoke, maar helaas alleen maar Chinese nummers. En ik was er helemaal klaar voor. Wel lacheeeee!!! Ik had me er speciaal voor aangekleed, maar ja helaas. Ook was er een plaatselijk zangeresje. Dit kon errug hard en schel zingen, om maar niet te spreken over vals voor onze oren. Maar ze deed haar best en alles bij elkaar een geslaagde avond.

Voordat we naar het station gingen hebben we ons nog laten verwennen met een voetmassage van een klein uur. En dat was niet verkeerd, althans na afloop. Het masseren zelf is af en toe behoorlijk pijnlijk. Eerst een warm theebadje voor je voeten, daarna wrijven, slaan en kloppen. Ze schrokken in eerste instantie van mijn voeten, want daar moest natuurlijk geld bij. Daar waren ze zomaar niet mee klaar. Maar uiteindelijk is alles goed gekomen. Nu stoppen we er mee want de trein komt er aan. Welterusten.

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ

Goedemorgen. We zijn weer wakker na een onrustige nacht. Wanneer de trein eenmaal rijdt lukt slapen prima, maar stoppen en schokken maakt je weer wakker. En allerlei mobiele telefoons die afgaan. Rond 8:00 uur ging de treinradio ineens jengelen. Daar hebben we de uitknop inmiddels van gevonden.

De trein is deze keer een softsleeper. Zeg maar eerste klas. Alles is netjes, compleet met tapijten op de vloer, een bloemetje in een vaasje op het tafeltje (kunst, niet echt), thermoskan met warm water, dikke matrasjes, en kledinghangers. Toen we vannacht in de vierpersoons coupé kwamen lagen er al twee Chinese dames te slapen. Eén lag op ons bed. Die moest er dus af van Caroline, en dat werd niet helemaal gewaardeerd.

Het volgende niet lezen op een nuchtere maag. Wees gewaarschuwd!!! Nadat we allemaal wakker waren in de treincabine vond één van onze Chinese dames het nodig om te gaan ontbijten. Prima. Moet ook gebeuren. Allereerst kwam daar een soort dun leverworstje uit de tas. Meuren als een kreng dat worstje. Dat worstje was niet zo groot dus wij dachten: daar zijn we mooi zo van af. Maar toen kwam het. Jaaaaaaaaaa. Toen kwam het hoor!!!!!! Wat dan?? Nou?? VACUÜM VERPAKTE KIPPEPOTUUUUHHH!!! En dan bedoel ik niet die billen zoals bij ons. Neeeeeeeeee. Die bedoel ik niet. Ik bedoel dat deel dat er bij ons aan de onderkant juist is afgesneden. DIE LEKKERNIJEN MET NAGELS EN AL ER NOG AAN. Die bedoel ik ja. In Nederland noemen we dat AFVAL. Maar hier niet. Neeeee. Hier eten we die gewoon op de vroege morgen in het bijzijn van Caroline en Jeffrey, die net wakker zijn, op een halve meter afstand gewoon op. Die lekkernijen zijn voorgekookt en verpakt. En daar bijt je dan gewoon een stuk van af. Lekkerrrr. En dan? En dan? Dan ga je daar op knauwen zodat drie coupés verder de mensen de botjes tussen jou tanden horen kraken, en al slikkend werk je dat vele vlees dat daar natuurlijk aan zit weg. Maar waar blijven die botjes dan? Want die slik je natuurlijk niet door. Die tuf dan gewoon voor de neus van Caroline en Jeffrey ongegeneerd uit op een van thuis meegebracht servetje. Ja, zo doe je dat. Ik zat er het dichtst bij, en moest zomaar ineens mezelf uit rekken om vervolgens op de gang van het verschrikkelijk lelijke uitzicht buiten te gaan genieten. Caroline keek me aan en dierf niet meer de kant van onze vriendin op te kijken. Ik ben in ieder geval alleen nog maar de coupé ingegaan om mijn tassen te pakken toen we in Luoyang aan kwamen. Hieronder deze vacuüm verpakte lekkernij.

Zo'n beetje halverwege de vakantie tijd om een tussenbalans op te maken. De eerste helft was fantastisch. Geweldige dingen gezien en meegemaakt. Een waar avontuur. En er komen nog een aantal hoogtepunten aan. Met name benieuwd naar het bezoek morgen of overmorgen aan de Shaolin Temple met de kung fu-monniken, de geboorteplaats van het Chinese kung fu. Verder weer Boeddhistische grotten en tempels, en natuurlijk Shanghai met meer dan 20 miljoen inwoners. Fantastische vooruitzichten in een meer dan fantastisch land. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het echter niet allemaal drie hoeraatjes voor China is. We zien ook dingen die juist het tegenovergestelde zijn, en waar we natuurlijk niet over schrijven. De houding, op een enkele uitzondering na, tegenover dieren, de omgang met geestelijk gehandicapten en de wijze waarop men met het milieu om gaat. Wat dat betreft is China in onze ogen nog zeker geen supermacht. En dat zal ook nog wel even duren. Tot het volgende verhaal

!

From Datong to Pingyao

From Datong to Pingyao

Nihao beste volgers!

We zitten in de trein van Datong naar Pingyao. En dus... lagen de treinkaartjes netjes klaar bij de receptie van het hotel in Datong

. Als dit zich bij de komende drie hotels herhaalt, hoef ik plan B niet in werking te laten treden. Zo'n 8 uur treinen voor de boeg, dus weer volop tijd voor een reisverhaal. Overigens bedankt aan iedereen voor de leuke reacties. We lezen ze met heel veel plezier. We hebben een eigen laptopje bij, en al onze hotels hebben Wifi. Pa, bedankt voor de foto's van The King.

Vanmorgen tot 4:15 uur uit kunnen slapen, en om 6:15 uur vertrokken met de trein. We hebben hard sleeper-kaartjes dus nog even bij kunnen slapen. We zijn net wakker. Doornsroosje staat er op dat ik er bij zet dat ik langer geslapen heb dan haar. De treinkaartjes staan hier, anders dan bij ons, volledig geregistreerd op persoon, met naam en zelfs paspoortnummer.

We delen onze cabine, die bestaat uit zes klapbedjes, met een Chinees gezin van drie en een Chinees gezin van twee. Even wat over hun Chinese manieren. Die hebben ze niet!!! Ze halen hun snot op, rochelen, spugen, smakken, slurpen, laten boeren en laten scheten

. En helaas schrijf ik dit niet om een leuk verhaal te vertellen. Volgens de Viva die Caroline op Schiphol heeft gekocht, en ik citeer, 'laat de gemiddelde mens 15 scheetjes per dag, en minder dan 1% laat een nare lucht achter'. Nou, ik ga de Viva mailen om eens keer een Chinese slaaptrein te doen. Al smakkend en slurpend verorberen ze hardgekookt eieren (no thank you) en emmers noodlesoep. Net even op expeditie geweest naar het toilet... Nee, daar wordt je vrolijk van. Ik wilde er een foto van nemen maar dat mocht niet van Caroline. Ze wil géén shitfoto's. Ik ga verder niet op de details in, maar your worst nightmare! Wat ze allemaal in zo'n hurktoilet achterlaten! Nu begrijp ik waarom ze van die mooie spleetoogjes hebben. Ik dacht altijd dat dat kwam omdat ze naar die Chinese tekens keken en dachten 'Wat staat daar nou?'. Maar nee, dit komt ergens anders door. Ze draaien zich op het hurktoilet om en kijken dan met van die spleetoogjes en denken 'Wat ligt daar nou? Heb ik dat gedaan?'. Ja, dat heb jij gedaan, maar ruim het dan op!!! Wij hebben echt geen interesse om te zien wat je gisteren hebt gegeten.

Terug naar Datong. Datong ligt zo'n 5 uur bussen van Beijing. De busreis verliep perfect. Overal weer die strenge controle. Overal de tassen eerst door de scanner zoals op het vliegveld. Onderweg regelmatig een stop om even de benen te strekken en te toiletteren. Maar... tijdens het bussen werd hetgeen we op internet lazen werkelijkheid. Het werd kouder en kouder. We stegen uiteindelijk zo'n 1.000 meter. De grens van Binnen Mongolië ligt vlakbij, en dat is te merken. De stevige koude noorderwind blaast via de Mongolische vlakten de temperatuur flink naar beneden. Maximaal 15 graden. Meer wordt het hier niet. Het zonnetje maakt het aangenaam. In de avond en nacht is het ronduit koud, en zie je je adem. Nachtvorstje is mogelijk. Dit is wel wat anders dan we gewend zijn hier in Azië. Maar weer wel goed om te slapen. We lopen hier met lange broeken en meerdere shirts en een jas aan. De trein brengt ons in zo'n 8 uur weer een stuk zuidelijker met lekker veel hogere termperaturen.

Datong wordt in de toekomst fantastisch. Het is één grote bouwput. Van crisis in de bouwwereld hebben ze hier niet gehoord. Wij vonden de bezienswaardigheden nu al geweldig. Na aankomst ingecheckt in het heerlijke Garden Hotel. Ze hebben hier zelfs Heineken. Linds, helaas geen Tigeurrrr. Een flesje van 33cl kost in het hotel € 1,50. Plaatselijk bier net zo duur, maar dan wel een halve liter. Daarna de stad verkent, en natuurlijk de stad ons. Er komen hier wel westerse toeristen, maar bij lange na niet zo veel. Toergroepen hebben we ook niet gezien. Daarbij komen hier veel mensen vanuit het noordelijk gelegen Mongolië. Dus weer hele andere gewoonten en gezichten. Ze vinden een klein blank en blond vrouwke, en een lange soort Indo met allerei namen op z'n onderbenen geschreven maar heel erg vreemd. Ongegeneerd staren ze ons aan, en stoten elkaar aan om ons vooral maar te bekijken. Fraaie tempels bezocht, een deel van de werkelijk geweldige stadsmuren beklommen en de excursies voor de volgende dag geregeld. 's Avonds met kunst en vliegwerk in een restaurant eten besteld. Niet veel toeristen, dus geen Engelse menukaarten.

De volgende dag allereerst de hangende tempels bij Húnyúan bezocht. Ik kan nu weer het woord geweldig noemen, maar neem even de tijd om naar de foto's te kijken. De Boeddhistische tempels zijn deels uit de rotsen gehouwen en voorzien van houten facaden op houten palen. Een wonder dat het na al die jaren nog steeds stevig staat. In de verschillende ruimtes staan prachtige Boeddhabeelden. We zijn overal in geweest. Trouwens wel eng. De relingen zijn destijds maar zo'n halve meter hoog gemaakt. En hier is geen valbeveiliging aangebracht voor bezoekers. Verder hele steile smalle trapjes en lage gangetjes. Paar keer het hoofd gestoten. Voor mensen met hoogtevrees géén aanrader, want de afgrond is diep!

Daarna het volgende hoogtepunt. En wat voor één. De Yúngang-grotten met meer dan 50.000 uit de rotsen uitgehouwen Boeddhabeeldjes en -beelden. Wat ons betreft is dé foto van de vakantie al gemaakt: wij tweetjes vol ontzag kijkend naar Boeddha (zie foto). Het ene prachtige beeld na het andere, het ene nog groter dan het andere. Wat vinden jullie van de foto? Caroline zegt 'lief hé'. Het doet mij denken aan een spectaculiar filmdecor van de volgende Indiana Jones film: 'Carolina Jones and the Yúngang caves'. Ik speel de mysterieuze Oosterling met geheime codes op z'n onderbenen, met een Jack Russel genaamd Elvis die me overal volgt. Ik ga het voorstel mailen naar Steven Spielberg en Paramount. Dat wordt een kaskraker!

Tijdens de excursies hadden we prachtig zonnig weer. Mooi voor de foto's. De dag eindigde met flinke regenbuien en een flinke daling in temperatuur. Dus lekker terug naar het hotel, en onder het genot van een Pink Lady-cocktail en een Budweiser de foto's op ons laptopje bekeken. Daarna heerlijk gegeten in het hotel: kipfilet met cashewnoten (en pepers waar je scheel van gaat kijken), gepaneerde varkensfilet in zoetzure saus, warme komkommerschijfjes met stukjes walnoot en natuurlijk flied lice oftewel een soort nasi.

We hebben een aantal nieuwe foto's geupload. We proberen dit regelmatig te doen. De trein nadert Pingyao. Nog een klein uurtje. Buiten schijnt heerlijk de zon. De warmte komt de trein al in. De lange broeken en lange mouwen kunnen gelukkig naar de wasserette. Benieuwd of de treinkaartjes weer netjes klaar liggen. Maandagnacht rond 1:00 uur vertrekken we weer met de slaaptrein. Tot het volgende verhaal

.

From Beijing to Datong

Nihao allemaal!!!

Daar zijn we dan, live vanuit Beijing. Hoewel, we zitten nu te typen in de bus naar Datong. De busreis duurt 5 uur, dus tijd zat voor een mooi verhaal. Maandag vertrokken vanuit Amsterdam, na een nacht in het heerlijke Mercure Hotel. De auto staat trouwens op P3 612. Voor het eerst geslapen achter de douane. Was wel spannend!!! Overigens is het best gezellig achter de douane 's avonds. Veel eettentjes en pubs. Wij kozen een Italiaans tentje en daarna Grandcafé Amsterdam. Goei begin is het halve werk!!! Ik heb trouwens waardeloos geslapen. Caroline als een roos. Wake-upcall om 5:30 uur.

Op tijd vertrokken met de KLM naar Rome. Voor het eerst zelf onze koffers ingecheckt en gelabeld. Als die maar aankomen! Niets wordt meer gedaan door grondpersoneel. Je mag het allemaal zelf regelen. We kochten snel nog even 'Besturen van Boeings voor dummies' voor het geval we ook dat nog eens zelf moesten doen. In Rome genoten van een lekker Italiaanse lunch, vanzelfsprekend met de nodige vino's, het was immers al na twaalven. Om bij de gate te komen moesten we een halve marathon lopen, en daarna nog eens een stuk met de metro. Voor ons gevoel waren we al in China. Zo'n eind lopen. Even naar buiten kijken nu. De bus passeert een stuk van de Chinese muur. Blijft fenomenaal om te zien. Dat vliegveld in Rome is trouwens geen f... aan. Wifi alleen tegen betaling.

Recessie? In Amsterdam overal gratis.

Op tijd vertrokken naar Beijing met Al Italia. Stewardessen trouwens chagrijnige chicas. En nogal belegen. Maar wel eten en drinken volop. We waren even bang dat we bij het verlaten van het vliegtuig nog een wijnrekening moesten betalen, maar dat viel gelukkig mee. De cultuurcomponent tijdens de vlucht werd verzorgd door Geert Mak (Reizen zonder John door Amerika - gekocht op Schiphol en een aanrader) en The Hunger Games. Ga deze film zien en let vooral op de bijrol van Woody Harelson. Weer even naar buiten kijken voor een stuk muur. Aan Doornroosje in het vliegtuig naast me ging dit allemaal voorbij. Slapen, slapen en nog eens slapen... Het warm eten bestond uit Italiaans of Chinees. Wij gingen natuurlijk voor Chinees, met een wijntje. Chinees bestond uit rais en pojo volgens de stewardess. Smaakte prima!

Na, zoals ik al zei een waardeloze nacht doorgebracht te hebben naast Doornroosje, een kwartier eerder dan gepland aangekomen in Beijing. Alles ging vlot: douane, rugzakken (daar waren ze gelukkig!!!) en metro naar het TangLa Hotel. Kamer op de 18e verdieping met fraai uitzicht. Ik kon vanuit de douche en wc alles overzien door al het glas. Ze kunnen ons natuurlijk ook zien, maar ze kennen on hier toch niet, en Elzeplein en Steenbelgen weten ze hier toch niet te liggen. Na opgefrist te zijn op zoek naar buskaartjes voor de reis naar Datong. Op zoek bleek meer en queste. Wat een onderneming. Niemand begrijpt wat je bedoelt. 10 keer zeggen 'no train, bus' en dan toch met treinkaartjes aan willen komen.

Uiteindelijk met de taxi aangekomen bij het busstation om voor morgen kaartjes te kopen. Nou ja station, meer een enorm aftands communistisch bouwsel in een achterbuurt waar veel te veel bussen van vergelijkbare kwaliteit bij staan. Schoonmaaksters dweilen de vloer en bij elke beweging met de mop wordt de vloer vuiler. Volgens mij hoeven de schoonmaaksters die mob niet te bewegen. Als ze 'm wegzetten loopt ie z'n eigen rondje wel. Naast me hoor ik 'jakkes'. Zodra je de taxi uitkomt begint Chinees uitschot tegen je te schreeuwen en te doen. Als je wijst naar je oren dat je ze toch niet verstaat gaan ze nog harder tekeer. Vreemd sfeertje trouwens daar rondom dat station. Eerst dacht ik dat er een aantal verkouden waren, maar toen begreep ik dat ze vroegen of ik iets wilde kopen: hasjish, hasjish. M'n zakdoek kon dus weg. Na een flinke hoeveelheid gekocht te hebben... nee hoor, is niet waar. Ik heb maar een beetje gekocht. Ha, ha, ha. Eindelijk de kaartjes gekocht. Sta je aan het loket, staat dat schorem naast je mee te kijken op het scherm. Toen ik vroeg of ze heel asjeblief op wilden lazeren bleven ze gewoon staan. Zodra ze zien welke kaartjes je wil kopen beginnen ze weer in je oren te toeteren. Snap er toch niets van jongens. En nou gauw opzij en de groeten. Nihao!

Toen eindelijk naar de binnenstad. Caroline wilde graag naar een markt. Dus wij naar de markt. Overigens, even een realtime udate: WE zouden een riesverhaal gaan schrijven maar ZE slaapt al weer. De markt was een verzameling moeilijk te vinden stalletjes op een even moeilijk te vinden locatie. Niks gekocht. Afdingen was deze keer niet zo'n succes. Vervolgens met de metro naar het plein van de Hemelse Vrede oftewel Tian'anmen Square. Met 440.000 m2 het grootste plein ter wereld. Volgens de Chinezen ligt hun land in het midden van de wereld, ligt Beijing daar weer in het midden van en is het midden daarvan het plein. In 2006 liepen we er al, maar het blijft een fenomeen om te zien. Voor toeristen, Chinese en Westerse, een plek om je te vergapen, voor de Chinese overheid, lees de Communistische Partij, een theater om hun controle en grip op de Chinese samenleving te tonen. Alles is nog strenger dan in 2006. Konden we in 2006 zo het plein op lopen, nu zijn alle toegangen geblokkeerd door politie en leger en kun je er alleen maar op na een controle gelijk aan die op vliegvelden. Tassen door de scanner, mensen door de metaaldetector en daarna mogelijk nog gefouilleerd. In een straal van 500 meter rondom het plein staat een ontelbaar aantal camera's op gebouwen. En dan hebben we het over een publiek plein midden in een miljoenenstad. Na zonsondergang is het plein verboden voor iedereen, behalve natuurlijk politie en leger.

Sites als FB en YT, ik kan alleen maar de afkortingen typen anders wordt dit verhaal niet zichtbaar, zijn niet toegankelijk. Als je FB googled krijg je een foutmelding. Update: Caroline wordt net wakker... ze kijkt me even met zo'n boos 'wie heeft me wakker gemaakt'-gezicht aan en slaapt alweer!!!

Vanmorgen de wekker om 5:15 uur. Eerst het goede nieuws: Hongarije-Nederland 1-4.

Ik had nog even gedacht er vannacht uit te gaan en te proberen te kijken via internet, maar na een paar zware dagen heb ik eindelijk goed geslapen. Voor het eerst pas om 4.10 uur wakker en dat is een unicum. Alleen nu heeft Caroline een keer slecht geslapen. Piekert te veel over de vakantie: liggen de treinkaartjes dadelijk we klaar in het hotel in Datong (deze hebben we online besteld vanuit Nederland en worden per post naar het volgende hotel gestuurd), slapen we niet door de wekker heen, etc. etc. etc. Ik zie het allemaal wel. En anders gewoon plan B. Caroline: maar is dan je plan B als de kaartjes er niet zijn? Antwoord: plan B is dat ik dan een andere oplossing bedenk, zeg maar plan C. We zijn met vakantie hoor. Het komt zoals het komt, en gaat zoals het gaat.

En nu dan in de bus naar Datong. Datong. Niemand verstaat ons trouwens als we dat zeggen. Je moet je gezicht in een grimas persen zodat je iets kunt uitbrengen als Dattthoohwng. En dat doet pas echt zeer. We hebben ons dus niet verslapen. Of de treinkaartjes er zijn weten we nog niet. Maar dan is er zoals gezegd altijd nog plan B. Beijing uitkomen was een ramp. Na anderhalf uur kon de bus pas vaart maken Het stinkt trouwens verschrikkelijk in de bus, die een vermoeide indruk maakt. Ik weet nog niet waarnaar het stinkt. Of het is de bus zelf, of mijn buurman. Of allebei. Ik houd het op het laatste. De geur is ondefinieerbaar. Ik definieer 'm toch als 'vies' categorie A. Met de entertainment is het ook al niks. Na vertrek is er een DVD opgezet met Chinese soaps met veel te harde muziek. En niemand, echt niemand kijkt.

Ik ga weer verder in mijn boek. Caroline gaat verder met slapen. Tot het volgende verhaal.

Sunday morning, 11:00 AM

Sunday morning, sun is shining. Eén van die dagen waar je altijd naar uitkijkt. De dag dat we met vakantie gaan. Bestemming China. From Beijing to Shanghai. De reis verloopt met een grote boog. Alles zelf geregeld. Hopelijk liggen de treinkaartjes allemaal klaar bij het eerste of tweede hotel. Ons reisschema:

- Beijing

- Datong

- Pingyao

- Luoyang

- Nanjing

- Shanghai

In de loop van vandaag eerst even naar Bergen op Zoom. Paps en mams Wijling begroeten, want die zijn net terug van de Grote Canaren. Afscheid nemen van Ma Noorlander en Oma. Daarna van Elvis. En dat gaat niet meevallen is ons nu al overduidelijk...

Daarna op naar Schiphol, waar we vannacht slapen. Morgenochtend om 9:40 uur vertrekken we naar Rome (AZ 7713), om rond 15:35 uur door te vliegen naar Beijing (AZ 790). Aankomsttijd in Beijing is in de morgen om 7:55 uur. Hier is het dan 1:55 uur. We zullen jullie zoveel mogelijk op de hoogte houden van onze reis. En natuurlijk zien we uit naar jullie reacties, en foto's van The King. En nu gaan we verder met inpakken. Tot het volgende bericht!!!

Tel Aviv part 2

Shalom. Hier ons laatste bericht uit Israel. Even geleden dat jullie van ons iets hebben kunnen lezen maar ons drukke schema

liet een verhaal typen niet eerder toe. We verlieten jullie op de tweede dag in Jeruzalem. Jeruzalem is werkelijk fantastisch. Een groot openluchtmuseum. Omdat de shabbat vrijdagavond begon, en daarbij Yom Kippoer, was er zaterdag in Joods Israel tot ca. 19.00 uur NIETS te beleven. Zelfs auto's, bussen en taxis mochten niet rijden. Alle toegangswegen van en naar Jeruzalem waren afgesloten met dranghekken en agenten. Dus op naar Arabisch Israel, op de West Bank. Eerst met de sherut, zeg maar een Arabisch gedeeld taxibusje (zie foto) waar je met meerdere mensen in zit. Goedkoop, maar je moet even wachten tot het busje vol zit. Duurt doorgaans niet langer dan een kwartiertje. Gezellig met die Palestijnen praten over politiek.

Eerst gingen we naar Bethlehem. Natuurlijk bekend van kindeke Jezus die daar geboren is. Op de plaats is de Geboortekerk gebouwd (zie foto). Achter in de kerk nog een trapje af om precies bij de plek te komen. Natuurlijk veel pelgrims, toeristen en backpackers zoalswij natuurlijk. Een vervelende taxichauffeur bleef ons maar achterna zitten met een vakantiebrochure met plaatsen waar hij ons naar toe zou kunnen brengen. We mochten zelf weten wat we er voor betaalden. Wij wilde wel voor vijf shekel (een euro) op zijn aanbod ingaan, maar zo bedoelde hij het niet.

Na de geboortekerk nog naar de melkgrot. Op deze plek zouden Jozef enMariagestopt zijn omdat kindeke Jezus honger had. Tijdens het voeden is er een druppel melk op de grond gevallen, en heel de grot werd wit.

Na Bethlehem terug naar Jeruzalem voor de tocht naar Ramalah, dachten wij. We kwamen bij een totaal verlaten checkpoint. De bedoeling is de West Bank te verlaten via het checkpoint en zo naarJoods grondgebied te lopen. Het leek wel of er een Bijbelse appocalyps had plaatsgevonden. Maar het bleek de schuld van Yom Kippoer. Geen bussen, taxis, etc. Dus wij weer terug en uiteindelijk met een Arabische sherut naar Ramallah gereden. Mooie rit door de woestijn compleet met bedoeinen, kamelen en ezels. In Ramallah wat rondgewandeld. Drukke stad met drukke markten en veel verkeer en heeeeeeel veeeeeeel mensen op straat. Uiteindelijk naar het graf van Yasser Arafat gegaan (zie foto). Het complex staat bij de voormalige compound waar hij gewoond heeft.

Na Ramallah terug naar Jeruzalem, waar alles net weer een beetje tot leven begon te komen. In Jeruzalem zijn we zes nachten geweest en hebben we te veel gedaan en bezocht om op te noemen. Maar toch een poging:

- over de muren van de oude stad gelopen

- de kruisweg langs de Via Dolorosa gelopen

- de Klaagmuur bezocht

- de tunnels in en onder de Klaagmuur bezocht

- de souk verkend

- de Heilige Grafkerk bezocht die gebouwd is op de plaats waar Jezus gekruisigd is

- de kerk bezocht gebouwd op het graf van Maria

- het Holocaust museum Yad Vashem bezocht

- in het Israel Museum de Dode Zee-rollen gezien

- de kamer van de Holocaust op de Zionberg bekeken

- het graf van Oskar Schindler bezocht

- de Moskee van de Hemelvaart gezien met hier een voetafdruk van Jezus

- de Hof en Grot van Ghetsemane waar Jezus de Judaskus kreeg en gearresteerd is

- een excursie gedaan naar de Dode Zee en gedreven en met modder ingesmeerd

- Massada bezocht en bijna weggesmolten van de warmte

- de plek waar de Dode Zeerollen zijn gevonden in Qumran

- Mea Sharim, een ultra-orthodoxe wijk waar iedereen in de Joodse kledij loopt, ondanks de niet normale temperaturen

- het huis van Benyamin Netanyahu gezien met daarnaast een complete bivak als protest tegen het niet doorgaan van een gevangeneruil om een Israelische militair, Galid Shalit,die vier jaar geleden gekidnapt is in Gaza (de familie zit daar dag en nacht; de foto is genomen naast de toegangspoort naar het huis van Netanyahu)

- de Al Aqsa-moskee met de Rotskoepel (en net op tijd weer weg)

- enz., enz., enz.; de hele reisgids hebben we gehad

Na Jeruzalem met de bus naar Nazareth. Ook hier weer de nodige bezienswaardigen gezien, zoals de kerk die gebouwd is op de timmerwerkplaats van Jozef en de plek waar de engel aan Maria verscheen om haar te vertellen dat ze zwanger was van Jezus. Vlakbij Nazareth hebben we ook nog Cana gezien waar Jezus water veranderde in wijn, en Tiberias, waar hij over water liep.

Nu weer terug in het warme Tel Aviv waar we nog even twee dagen kunnen relaxen voordat we zondagmorgen vroeg weer terug vliegen naar Amsterdam (via Parijs). Zondagmiddag komen we daar aan. Wij danken jullie allemaal weer voor de leuke reacties en tot de volgende reis.

Caroline en Jeffrey, Tel Aviv, Israel

Nazareth

Veilig en wel in Nazareth ver van Jeruzalem. In Jeruzalem geen tijd voor Tempelberg en Al Aqsa-moskee gehad eerder in week. Daarom vanmorgen voor busreis naar Nazareth nog snel even naar de moskee. Bij aankomst volop sirenes in de buurt. Van moslims, druk pratend, bij de moskee hoorden we toen al dat vlakbij 15 minuten eerder een Palestijn was doodgeschoten. Sfeer erg gespannen. Ineens heel veel Israelische militairen het moskeeterrein op met speciale eenheden, ook de moskee in. Maar snel weggegaan bij moskee. Ook rond moskee en Klaagmuur gespannen sfeer, veel veiligheidsdiensten die overal nerveus op reageerden. Snel taxi genomen weg van de oude stad, koffers gehaald en door naar busstation. Rellen begonnen daarna. Niets van gemerkt toen. Nieuwszenders hier in Israel doen veel verslag van gebeurtenissen. Verder alles goed. Bericht gemaakt met mobiel. Problemen met regulier internet. Goed bericht misschien morgen. Overmorgen door naar Tel Aviv.