Alweer nihao beste volgers!

We zitten te wachten in de stationshal van Pingyao. Dus de treinkaartjes lagen weer netjes klaar bij de receptie van ons hotel. Plan B blijft dus nog steeds in de ijskast. Gelukkig maar, aldus Caroline. Het is nu precies middernacht. Nog één uur wachten en onze trein komt voorrijden. Vertrektijd 01:04 uur maandagmorgen. Dus weer volop tijd voor een reisupdate.

De reistijd naar Luoyang bedraagt zo'n 10,5 uur, de reisafstand 700 km. Toen we in Beijing aankwamen waren we zo'n 8.200 km van huis. Na vandaag weer een aantal kilometers verder. Gelukkig hangen in de wachtruimte van het station overal bordjes met 'niet roken'. En gelukkig houdt, naar goed Chinees gebruik, niemand zich hieraan.

Pingyao was leuk. Compact en gezellig. Veel Chinese (dagjes)toeristen en westerlingen. Smalle straatjes, stadsmuren, tempels en heeeel veeeel winkeltjes voor Caroline (sieraden, schoenen, slippers, tassen, etc.). En voor het eerst veel lieve zwerfhondjes. Hondjes ja. Opvallend: ze zijn allemaal een beetje van het formaat van Elvis, sommige wat kleiner maar geen enkele groter. En ze leken veel op elkaar qua lichaamsbouw. Veel inteelt. We hadden een favoriet, zeg maar ons adoptiehondje voor 2,5 dag. We noemden hem'punky'. Op de foto is duidelijk te zien waarom. Elke dag, twee keer per dag gaven we 'm stukjes vlees die we in de supermarkt kochten. Geen hondenvoer maar gewoon vlees. Hondenvoer hebben ze hier niet.

Pingyao staat bekend om de zogenaamde courtyard architectuur. Huizen met allemaal binnenplaatsen. Zo ook ons hotel (zie foto van onze kamer aan de buitenzijde). We hadden een bed van 2,5 bij 4,0 meter! Het bed besloeg de halve hotelkamer. De kussens waren even wennen. Geen vulling van dons, veren of schuim, maar rijstkorrels!!! De eerste nacht erg wennen, de tweede nacht voelde het eigenlijk al een stuk beter. Althans voor mij. Schone slaapster naast mij sliep weer als een roosje.

De dagen in Pingyao een beetje gebruikt om bij te komen van de afgelopen dagen. Geen vroege excursies of bezichtigingen, maar lekker uitgeslapen en geslenterd als voorbereiding op de komende dagen vanaf Luoyang. Dan volgt weer een vol programma. In Pingyao met name het dorpje zelf helemaal bezichtigd. Volgens de Lonely Planet is het één van de meest authentieke plaatsen van China waar veel bewaard is gebleven. Daarom valt het stadje onder het Unesco Werelderfgoed. Althans, binnen de oude stadsmuren. Daarbuiten is het een beetje een zootje, en valt het nergens onder. Ja, onder Chinees erfgoed, en die kijken niet zo nauw. Het weer was perfect. Met 22 graden overdag niet te warm, en 's avonds lekker koel zodat je wel iets met lange mouwen aan moest. Vanaf morgen is dit allemaal weer voorbij. Dan zitten we weer een stuk zuidelijker en gaat de temperatuur naar 30+.

Zaterdagavond was het Chinese discoavond in ons stamrestaurant annex kroegje genaamd Sakura. Ik wachtte nog op karaoke, maar helaas alleen maar Chinese nummers. En ik was er helemaal klaar voor. Wel lacheeeee!!! Ik had me er speciaal voor aangekleed, maar ja helaas. Ook was er een plaatselijk zangeresje. Dit kon errug hard en schel zingen, om maar niet te spreken over vals voor onze oren. Maar ze deed haar best en alles bij elkaar een geslaagde avond.

Voordat we naar het station gingen hebben we ons nog laten verwennen met een voetmassage van een klein uur. En dat was niet verkeerd, althans na afloop. Het masseren zelf is af en toe behoorlijk pijnlijk. Eerst een warm theebadje voor je voeten, daarna wrijven, slaan en kloppen. Ze schrokken in eerste instantie van mijn voeten, want daar moest natuurlijk geld bij. Daar waren ze zomaar niet mee klaar. Maar uiteindelijk is alles goed gekomen. Nu stoppen we er mee want de trein komt er aan. Welterusten.

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ

Goedemorgen. We zijn weer wakker na een onrustige nacht. Wanneer de trein eenmaal rijdt lukt slapen prima, maar stoppen en schokken maakt je weer wakker. En allerlei mobiele telefoons die afgaan. Rond 8:00 uur ging de treinradio ineens jengelen. Daar hebben we de uitknop inmiddels van gevonden.

De trein is deze keer een softsleeper. Zeg maar eerste klas. Alles is netjes, compleet met tapijten op de vloer, een bloemetje in een vaasje op het tafeltje (kunst, niet echt), thermoskan met warm water, dikke matrasjes, en kledinghangers. Toen we vannacht in de vierpersoons coupé kwamen lagen er al twee Chinese dames te slapen. Eén lag op ons bed. Die moest er dus af van Caroline, en dat werd niet helemaal gewaardeerd.

Het volgende niet lezen op een nuchtere maag. Wees gewaarschuwd!!! Nadat we allemaal wakker waren in de treincabine vond één van onze Chinese dames het nodig om te gaan ontbijten. Prima. Moet ook gebeuren. Allereerst kwam daar een soort dun leverworstje uit de tas. Meuren als een kreng dat worstje. Dat worstje was niet zo groot dus wij dachten: daar zijn we mooi zo van af. Maar toen kwam het. Jaaaaaaaaaa. Toen kwam het hoor!!!!!! Wat dan?? Nou?? VACUÜM VERPAKTE KIPPEPOTUUUUHHH!!! En dan bedoel ik niet die billen zoals bij ons. Neeeeeeeeee. Die bedoel ik niet. Ik bedoel dat deel dat er bij ons aan de onderkant juist is afgesneden. DIE LEKKERNIJEN MET NAGELS EN AL ER NOG AAN. Die bedoel ik ja. In Nederland noemen we dat AFVAL. Maar hier niet. Neeeee. Hier eten we die gewoon op de vroege morgen in het bijzijn van Caroline en Jeffrey, die net wakker zijn, op een halve meter afstand gewoon op. Die lekkernijen zijn voorgekookt en verpakt. En daar bijt je dan gewoon een stuk van af. Lekkerrrr. En dan? En dan? Dan ga je daar op knauwen zodat drie coupés verder de mensen de botjes tussen jou tanden horen kraken, en al slikkend werk je dat vele vlees dat daar natuurlijk aan zit weg. Maar waar blijven die botjes dan? Want die slik je natuurlijk niet door. Die tuf dan gewoon voor de neus van Caroline en Jeffrey ongegeneerd uit op een van thuis meegebracht servetje. Ja, zo doe je dat. Ik zat er het dichtst bij, en moest zomaar ineens mezelf uit rekken om vervolgens op de gang van het verschrikkelijk lelijke uitzicht buiten te gaan genieten. Caroline keek me aan en dierf niet meer de kant van onze vriendin op te kijken. Ik ben in ieder geval alleen nog maar de coupé ingegaan om mijn tassen te pakken toen we in Luoyang aan kwamen. Hieronder deze vacuüm verpakte lekkernij.

Zo'n beetje halverwege de vakantie tijd om een tussenbalans op te maken. De eerste helft was fantastisch. Geweldige dingen gezien en meegemaakt. Een waar avontuur. En er komen nog een aantal hoogtepunten aan. Met name benieuwd naar het bezoek morgen of overmorgen aan de Shaolin Temple met de kung fu-monniken, de geboorteplaats van het Chinese kung fu. Verder weer Boeddhistische grotten en tempels, en natuurlijk Shanghai met meer dan 20 miljoen inwoners. Fantastische vooruitzichten in een meer dan fantastisch land. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het echter niet allemaal drie hoeraatjes voor China is. We zien ook dingen die juist het tegenovergestelde zijn, en waar we natuurlijk niet over schrijven. De houding, op een enkele uitzondering na, tegenover dieren, de omgang met geestelijk gehandicapten en de wijze waarop men met het milieu om gaat. Wat dat betreft is China in onze ogen nog zeker geen supermacht. En dat zal ook nog wel even duren. Tot het volgende verhaal