Nihao beste volgers in Nederland en ver daarbuiten!!!

Zojuist om 19:48 uur is de trein vertrokken met ons erin. Alle treinkaarten zijn inmiddels in ons bezit

. Plan B hoeft dus niet niet uit de ijskast te worden gehaald. Het was even spannend in het hotel in Luoyang. Bij de receptie beweerde ze namelijk bij hoog en bij laag géén post ontvangen te hebben met treinkaarten. En dat zou uitermate vervelend geweest zijn. Maar na China Tripadvisor, de organisatie die de kaarten hier in China voor ons geregeld heeft, gebeld te hebben bleek dat ze er toch echt moesten zijn. Uiteindelijk kwamen ze onder een of andere stapel tevoorschijn. Caroline kan de Chinezen overigens ook al goed de baas: 'nee is nee'.

Wanneer we morgenochtend uitstappen zijn we weer 800 km verder van huis. Ruim 12 uur treinen naar Nanjing (ook wel Nanking genoemd), ooit de hoofdstad van China (twee keer zelfs, en de laatste keer nog tot 1947 voordat Beijing hoofdstad werd). Wederom een enorme stad met meer dan 5 miljoen inwoners. We zijn dan nog maar 200 km en één treinreis verwijderd van onze eindbestemming Shanghai. Nanjing is vooral bekend om de 'Nanjing Massacre'. Rondom een gevonden massagraf is een museum gebouwd. Hier zijn we erg benieuwd naar. Maar daarover in ons volgende verslag meer.

Maar terug naar Luoyang. Hier verbleven we twee nachten in het Dinis Hotel. Dinis, zo weten we nu, is Chinees voor iets wat lijkt op Disney. Zelfs het lettertype is nagemaakt. Een imitatie op z'n Chinees. Overal pluche beesten en twee enorme beren op onze kamer. Wij hadden de Snoopykamer. Prima hotel hoor, alleen volledig Chinees. Engels spraken ze totaal niet, en ook het ontbijt was volledig Chinees

. Alleen maar noodles, rijst, dumplings, enz. Nou, dat hoeven wij niet zo vroeg op de morgen. Dus op naar McDonalds voor een ontbijtmenuutje.

Luoyang is zo'n typische Chinese provinciale miljoenenstad. Overvol, druk, lawaaiierig en stoffig en helemaal niet mooi. Als er geen mooie bezienswaardigheden in de buurt zouden zijn kwam hier geen enkele toerist. Ook hier waren we voor de Chinezen weer dé attractie. Overigens is zo met z'n tweeën door China reizen door de minder toeristische gebieden een hele opgave. NIEMAND spreekt meer dan twee woorden Engels, en ons Chinees komt niet verder dan 'nihao' oftewel goedendag. Maak je dan maar eens verstaanbaar. Maar we komen overal waar we willen en zien alles wat we willen zien. Het lijkt net echt Peking Express. We missen alleen de cameraploeg, maar daar spelen we zelf voor. We gaan nu slapen. Hopelijk een goede nachtrust in de trein.

Goeiemorgut!!! Daar zijn we weer. Fris en fruitig. Allebei aardig geslapen. We zitten in een eersteklas coupé met vier bedden. Er zijn er maar drie bezet. Onze coupégenoot is een alleraardigste Chinese dame op leeftijd. Ze lacht heel vriendelijk. En dat is ze ook. Ze snurkte vannacht alleen!!! Maar Caroline had dé oplossing: watjes in de oren. En dit werkte prima.

Maandag in Luoyang eerst de boeddhistische White Horse Tempel bezocht. Geweldig mooi allemaal. Kunnen we uren in ronddolen. De tempels zijn hier meer tempelcomplexen en bieden veel bezienswaardigheden en boeddhistische kunst. Allemaal vele eeuwen oud. Soms wel 1.500 jaar.Voor de bezoeken maken we gebruik van taxi en bus. Vooral de bus is leuk. Er zitten altijd wel schoolkinderen in, en die vinden het fantastisch om tegen ons 'how are you?' en 'hello' te zeggen. Of 'what is your name?'. 's Avonds gegeten bij Kentucky Fried Chicken. Omdat ze hier niet veel toeristen gewend zijn, zijn alle menukaarten in de Chinese restaurants in het Chinees zonder Engelse vertaling. Dus wat bestel je dan? Op de tafeltjes zien we soms dingen staan waarvan we denken dat eten we NOOIT!!! Voor je het weet heb je kippepoten met de nagels er nog aan besteld. We weten inmiddels wel hoe we deze moeten eten. Of wat te denken van stierenballen? Die hebben we ook al ergens gezien. Of schildpad met het schild en alles er nog aan. Nee, dan maar gewoon franse frietjes met ketchup.

De volgende dag naar de Shaolintempel. Dé geboorteplaats van het Chinese kung fu. Een flink eind met de taxi, zo'n 1,5 uur. Het verkeer gaat wat anders dan bij ons. Het leek meer op een dollemansrit, waarbij het recht van de sterkste geldt. Rechts inhalen, links inhalen, remmen, gas geven, toeteren, enz. Ook bij de Shaolintempel was het druk. Rondom het tempelcomplex staan meerdere kung fu-scholen. Zie het als een soort kostschool. De leerlingen komen hier als ze ongeveer 5 jaar oud zijn. 's Morgens beginnen ze met sport op de grote binnenplaatsen en krijgen dan les in gevechtstechniek met en zonder wapens (stokken, zwaarden, enz.). Daarna volgen gewone lessen. Fantastisch om die kleine mannekes bezig te zien. En de groten natuurlijk ook.

Op gezette tijden worden er kung fu-shows gegeven. En wij waren erbij. Op de website zelf staan nog meer foto's.

Het weer zat ons mee. De hele dag zon en erg warm, pas in de taxi naar het hotel weer onweer. 's Avonds toch lekker gegeten in een Chinees restaurant. Toen we hier in 2006 waren hadden we ons boekje bij 'Hoe en wat in het Chinees'. We hebben toen een aantal gerechten in het Chinees er in laten schrijven. We wijzen dit gewoon aan, en we krijgen het nog ook. Terwijl het niet eens op de menukaart staat van het restaurant! Onze favoriet: kip met cashewnoten en flaid lais.

De laatste dag al weer in Luoyang. Op naar de Longmen Caves. Vergelijkbaar met de boeddhistische grotten in Datong van vorige week. Door heel China staan veel grotten met boeddhistisch beeldhouwwerk. Ook hier weer fantastische boedistische kunst in de grotten. Met engelengeduld uitgehakt uit de rotsen. De warmste dag tot nu toe. Puffen geblazen

. En het onweer wachtte weer netjes tot wij in de taxi terug naar het hotel zaten.

Zo. De trein nadert Nanjing. Tot het volgende verhaal. Vergeet niet naar de foto's te kijken

!