Nihao allemaal!!!

Daar zijn we dan, live vanuit Beijing. Hoewel, we zitten nu te typen in de bus naar Datong. De busreis duurt 5 uur, dus tijd zat voor een mooi verhaal. Maandag vertrokken vanuit Amsterdam, na een nacht in het heerlijke Mercure Hotel. De auto staat trouwens op P3 612. Voor het eerst geslapen achter de douane. Was wel spannend!!! Overigens is het best gezellig achter de douane 's avonds. Veel eettentjes en pubs. Wij kozen een Italiaans tentje en daarna Grandcafé Amsterdam. Goei begin is het halve werk!!! Ik heb trouwens waardeloos geslapen. Caroline als een roos. Wake-upcall om 5:30 uur.

Op tijd vertrokken met de KLM naar Rome. Voor het eerst zelf onze koffers ingecheckt en gelabeld. Als die maar aankomen! Niets wordt meer gedaan door grondpersoneel. Je mag het allemaal zelf regelen. We kochten snel nog even 'Besturen van Boeings voor dummies' voor het geval we ook dat nog eens zelf moesten doen. In Rome genoten van een lekker Italiaanse lunch, vanzelfsprekend met de nodige vino's, het was immers al na twaalven. Om bij de gate te komen moesten we een halve marathon lopen, en daarna nog eens een stuk met de metro. Voor ons gevoel waren we al in China. Zo'n eind lopen. Even naar buiten kijken nu. De bus passeert een stuk van de Chinese muur. Blijft fenomenaal om te zien. Dat vliegveld in Rome is trouwens geen f... aan. Wifi alleen tegen betaling.

Recessie? In Amsterdam overal gratis.

Op tijd vertrokken naar Beijing met Al Italia. Stewardessen trouwens chagrijnige chicas. En nogal belegen. Maar wel eten en drinken volop. We waren even bang dat we bij het verlaten van het vliegtuig nog een wijnrekening moesten betalen, maar dat viel gelukkig mee. De cultuurcomponent tijdens de vlucht werd verzorgd door Geert Mak (Reizen zonder John door Amerika - gekocht op Schiphol en een aanrader) en The Hunger Games. Ga deze film zien en let vooral op de bijrol van Woody Harelson. Weer even naar buiten kijken voor een stuk muur. Aan Doornroosje in het vliegtuig naast me ging dit allemaal voorbij. Slapen, slapen en nog eens slapen... Het warm eten bestond uit Italiaans of Chinees. Wij gingen natuurlijk voor Chinees, met een wijntje. Chinees bestond uit rais en pojo volgens de stewardess. Smaakte prima!

Na, zoals ik al zei een waardeloze nacht doorgebracht te hebben naast Doornroosje, een kwartier eerder dan gepland aangekomen in Beijing. Alles ging vlot: douane, rugzakken (daar waren ze gelukkig!!!) en metro naar het TangLa Hotel. Kamer op de 18e verdieping met fraai uitzicht. Ik kon vanuit de douche en wc alles overzien door al het glas. Ze kunnen ons natuurlijk ook zien, maar ze kennen on hier toch niet, en Elzeplein en Steenbelgen weten ze hier toch niet te liggen. Na opgefrist te zijn op zoek naar buskaartjes voor de reis naar Datong. Op zoek bleek meer en queste. Wat een onderneming. Niemand begrijpt wat je bedoelt. 10 keer zeggen 'no train, bus' en dan toch met treinkaartjes aan willen komen.

Uiteindelijk met de taxi aangekomen bij het busstation om voor morgen kaartjes te kopen. Nou ja station, meer een enorm aftands communistisch bouwsel in een achterbuurt waar veel te veel bussen van vergelijkbare kwaliteit bij staan. Schoonmaaksters dweilen de vloer en bij elke beweging met de mop wordt de vloer vuiler. Volgens mij hoeven de schoonmaaksters die mob niet te bewegen. Als ze 'm wegzetten loopt ie z'n eigen rondje wel. Naast me hoor ik 'jakkes'. Zodra je de taxi uitkomt begint Chinees uitschot tegen je te schreeuwen en te doen. Als je wijst naar je oren dat je ze toch niet verstaat gaan ze nog harder tekeer. Vreemd sfeertje trouwens daar rondom dat station. Eerst dacht ik dat er een aantal verkouden waren, maar toen begreep ik dat ze vroegen of ik iets wilde kopen: hasjish, hasjish. M'n zakdoek kon dus weg. Na een flinke hoeveelheid gekocht te hebben... nee hoor, is niet waar. Ik heb maar een beetje gekocht. Ha, ha, ha. Eindelijk de kaartjes gekocht. Sta je aan het loket, staat dat schorem naast je mee te kijken op het scherm. Toen ik vroeg of ze heel asjeblief op wilden lazeren bleven ze gewoon staan. Zodra ze zien welke kaartjes je wil kopen beginnen ze weer in je oren te toeteren. Snap er toch niets van jongens. En nou gauw opzij en de groeten. Nihao!

Toen eindelijk naar de binnenstad. Caroline wilde graag naar een markt. Dus wij naar de markt. Overigens, even een realtime udate: WE zouden een riesverhaal gaan schrijven maar ZE slaapt al weer. De markt was een verzameling moeilijk te vinden stalletjes op een even moeilijk te vinden locatie. Niks gekocht. Afdingen was deze keer niet zo'n succes. Vervolgens met de metro naar het plein van de Hemelse Vrede oftewel Tian'anmen Square. Met 440.000 m2 het grootste plein ter wereld. Volgens de Chinezen ligt hun land in het midden van de wereld, ligt Beijing daar weer in het midden van en is het midden daarvan het plein. In 2006 liepen we er al, maar het blijft een fenomeen om te zien. Voor toeristen, Chinese en Westerse, een plek om je te vergapen, voor de Chinese overheid, lees de Communistische Partij, een theater om hun controle en grip op de Chinese samenleving te tonen. Alles is nog strenger dan in 2006. Konden we in 2006 zo het plein op lopen, nu zijn alle toegangen geblokkeerd door politie en leger en kun je er alleen maar op na een controle gelijk aan die op vliegvelden. Tassen door de scanner, mensen door de metaaldetector en daarna mogelijk nog gefouilleerd. In een straal van 500 meter rondom het plein staat een ontelbaar aantal camera's op gebouwen. En dan hebben we het over een publiek plein midden in een miljoenenstad. Na zonsondergang is het plein verboden voor iedereen, behalve natuurlijk politie en leger.

Sites als FB en YT, ik kan alleen maar de afkortingen typen anders wordt dit verhaal niet zichtbaar, zijn niet toegankelijk. Als je FB googled krijg je een foutmelding. Update: Caroline wordt net wakker... ze kijkt me even met zo'n boos 'wie heeft me wakker gemaakt'-gezicht aan en slaapt alweer!!!

Vanmorgen de wekker om 5:15 uur. Eerst het goede nieuws: Hongarije-Nederland 1-4.

Ik had nog even gedacht er vannacht uit te gaan en te proberen te kijken via internet, maar na een paar zware dagen heb ik eindelijk goed geslapen. Voor het eerst pas om 4.10 uur wakker en dat is een unicum. Alleen nu heeft Caroline een keer slecht geslapen. Piekert te veel over de vakantie: liggen de treinkaartjes dadelijk we klaar in het hotel in Datong (deze hebben we online besteld vanuit Nederland en worden per post naar het volgende hotel gestuurd), slapen we niet door de wekker heen, etc. etc. etc. Ik zie het allemaal wel. En anders gewoon plan B. Caroline: maar is dan je plan B als de kaartjes er niet zijn? Antwoord: plan B is dat ik dan een andere oplossing bedenk, zeg maar plan C. We zijn met vakantie hoor. Het komt zoals het komt, en gaat zoals het gaat.

En nu dan in de bus naar Datong. Datong. Niemand verstaat ons trouwens als we dat zeggen. Je moet je gezicht in een grimas persen zodat je iets kunt uitbrengen als Dattthoohwng. En dat doet pas echt zeer. We hebben ons dus niet verslapen. Of de treinkaartjes er zijn weten we nog niet. Maar dan is er zoals gezegd altijd nog plan B. Beijing uitkomen was een ramp. Na anderhalf uur kon de bus pas vaart maken Het stinkt trouwens verschrikkelijk in de bus, die een vermoeide indruk maakt. Ik weet nog niet waarnaar het stinkt. Of het is de bus zelf, of mijn buurman. Of allebei. Ik houd het op het laatste. De geur is ondefinieerbaar. Ik definieer 'm toch als 'vies' categorie A. Met de entertainment is het ook al niks. Na vertrek is er een DVD opgezet met Chinese soaps met veel te harde muziek. En niemand, echt niemand kijkt.

Ik ga weer verder in mijn boek. Caroline gaat verder met slapen. Tot het volgende verhaal.