Nihao voor de laatste keer

Nanjing hebben we al weer enige dagen geleden achter ons gelaten. Wauw, wat een stad!!! Meer dan 5 miljoen Chinezen geven de stad haar kosmopolitische identiteit. Wat een contrast met het provinciale Luoyang. Nanjing is een grote universiteitsstad en een moderne metropool. We waren hier maar één dag, maar vonden het perfect. Eindelijk Starbucks voor heerlijke lattes, en voor het eerst zien we hier veel honden die goed verzorgd als huisdier worden gehouden. Maar daarin slaan ze dan vaak weer door. Zo zagen we een witte poedel waarvan de oren rood waren geverd, en de staart blauw. En zo liepen ze te paraderen. Het is hier gangbaar dat men 's avonds op kleine pleintjes bij elkaar komt met honden, om te praten of te tai chi-en. Honden spelen met elkaar, kinderen rolschaatsen, enz. Mensen komen als het maar kan naar buiten, want in de hoge woontorens hebben ze geen balkon.

Ons bezoek aan Nanjing stond grotendeels in teken van het bezoek aan de Memorial Hall of the Nanjing Massacre. Tijdens de tweede wereldoorlog was Nanjing de hoofdstad van China. Japan viel China binnen en bezette Nanjing. In zes weken tijd doodden de Japanners 300.000 Chinese mannen, vrouwen en kinderen in Nanjing, en pleegde vele onvoorstelbare gruweldaden. Op een plek waar een massagraf is ontdekt is een museum gebouwd. Zéér indrukwekkend. Meest indrukwekkend was het massagraf zelf. De skeletten zijn blootgelegd, en liggen daar nog zoals ze aangetroffen zijn. Hier is een hal en de rest van het museum omheen gebouwd.

De volgende dag al weer inpakken en op naar Shanghai met een G-trein. Eén van de snelste treinen ter wereld. Kan tot 350 km/uur, maar de hoogste gehaalde snelheid was 305 km/uur. Momenteel rijden ze nog maar op twee trajecten, waarvan Beijing - Shanghai er één van is. Je merkt overigens niets van die snelheid.

En dan Shanghai. Meer dan 20 miljoen inwoners. Alleen maar torenflats. Alleen maar winkels, winkels en nog eens winkels met enorme lichtgevende billboards en neonreclame. En nog hele dure winkels ook. Eigenlijk is de binnenstad van Shanghai één grote winkel. Met één groot restaurant. Overal die M van McDonalds, die oude vent van Kentucky Friend Chicken en die nimf van Starbucks. En meteen Europese prijzen. Een latte kost gewoon 3,50 euro. In de zijstraten van de hoofdstraat bevinden zich de Chinise restaurants. En daar hebben we voornamelijk gegeten.

Het hotel was weer meer dan super, met alles er op en er aan. Op de 11e verdieping met een fantastisch uitzicht over een deel van Shanghai.

De eerste dag in Shanghai de Bund verkent, de oever tegenover het Financial District. Vergelijkbaar met Victoria Harbour in Hong Kong. 's Avonds lekker kip cashewnoten met witte rijst gegeten. De volgende dag naar de French Consession, een frans europees aandoend deel van de stad, waar veel expats (westerlingen die voor hun werk uitgezonden zijn naar bijvoorbeeld Shanghai) hun vrije tijd door brengen. Een tijdje in een sportbar gebivakkeerd. Tig TV-schermen met allemaal sportwedstrijden. Het was de finale van Australian Football, dus veel fantatieke Australiërs binnen. Het was happy hour, dus uiteindelijk héél gezellig. O ja, op het eind van de dag heb ik mezelf nog een coupe Shanghai aangemeten. De Chinese schaar heeft z'n werk weer gedaan

De volgende dag weer terug. Veel priegelstraatjes, leuke barretjes en restaurantjes en allerlei leuke winkeltjes. Weer een drukke dag. Het authentieke China zoeken is hier in Shanghai sowieso lastig te vinden. Hier gaat het voornamelijk om drie dingen: consumeren, consumeren en consumeren.

Vandaag al weer de laatste dag. Het financial district verkend en een bezoek gebracht aan de Pearl Tower. Voor het luttele bedrag van 45 euro voor twee personen (!) mocht je met een snelle lift tot 260 meter naar boven. Moet gezegd, kost een paar centen maar dan heb je ook wat. Wat een spectaculair uitzicht over de stad. Verder nog wat gewandeld en lekker gegeten. Uiteindelijk met de taxi naar het vliegveld.

Zo komt weer een eind aan een prachtige reis door Azië. Moe maar voldaan stappen we zodadelijk in het vliegveld. China is een land van uitersten. Van wauw tot gatver, van wat schitterend tot wat verschrikkelijk. Toch wel met pijn in het hart vertrekken we hier weer, een traan in de ogen, hetgeen verlicht wordt doordat we Elvis morgen weer kunnen knuffelen. Het is nu 22:30 uur hier. Om 22:50 uur gaan we instappen om om 23:35 te vertrekken. Via Parijs komen we morgenochtend om 8:40 uur aan in Amsterdam.

We willen jullie allemaal bedanken voor jullie leuke reacties. We hebben elke dag gekeken, en ze met heel veel plezier gelezen. Tot de volgende reis.

Bye bye Shanghai, bye bye China